imzurichAfgelopen zondag stonden 7 atleten aan de start van de Ironman in Zürich. Hieronder een verslagje van Filip en Timothy:

Filip:

Elke smo'er slaagde erin om de finish te halen. Sommigen met het gevoel van nooit meer, anderen wie weet nog eens een keer?

Fredje kwam als 7-de overall uit het water. Toch kippenvel momentje, hij fietste beresterk en verzwakte eventjes in de Marathon. Timo begon rustig maar haalde zijn hartje op tijdens het fietsen en zette de beste fietstijd neer van de bende. Bart was evenwel op weg naar een sterk nummer maar kreeg ten onrechte een straftijd na vermeend stayeren bij het inhalen van een stayerende groep. Het brak even de veer en zijn heup speelde op bij het tweede deel van de marathon.

Het fietsen werd ook gekleurd door de nodige regen en opstekende wind. Steven Haeck werkte een vlakke fietsproef af maar werd samen met David en Koen getroffen door een stortbui hors categorie. Chapeau voor deze gasten die in de striemende regen echt wel iron bezig waren. David werkte een rustige zwemproef af en hield zich gedeisd tijdens de eerste fietsronde om daarna heel wat atleten in te halen. Hij zette zijn opmars verder bij de eerste helft van de marathon maar kreeg daarna een serieuze klop van de hamer. Koen hield zich kalmpjes bij het zwemmen en het fietsen om daarna met een sterke en vlakke marathon voor de dag te komen.

Voor mezelf gooiden darmperikelen wat roet in het eten. Echter kon ik eindigen met een sterk tweede deel van de marathon. De supporters deden een superjob en trotseerden regen en hagel. Melanie zette alles op de gevoelige film wat garant staat voor nog mooie beelden in de toekomst.

End of THE story: "We are all Ironmen !"

ps: die houten beentjes dat is enkel de eerste keer zo erg 


Timothy:

Woensdag 11 juli vertrokken we voor wat het hoogtepunt van het triatlonseizoen of zelfs –carrière moest worden: de Ironman Switzerland, oftewel de volledige triatlon van Zurich. Bart had een chaletje op 30 km van Zurich geregeld, waar we een weekje gingen logeren met zn negenen. Uiterst toevallig kwamen ik en Ellen tegelijkertijd zowel David met pa Guido en 'broere' Joachim en Steven en An tegen op parking Berchem in Luxemburg. 's Avonds verwelkomden Bart , Koen en Fred en Melanie ons in het gezellige chaletje, gelegen op een kleine bergtop. Daar stond voor ons een berg spaghetti van de hand van traiteur Koen te wachten. Na een lastige dag besloten we allemaal op een deftig uur onze bedstee op te zoeken, de volgende dag stond immers een verkenning van het fietsparcours op het programma. Bij die verkenning werden de beentjes eens losgelaten op het heuvelachtige deel van het parcours, met de hellingen 'The Beast' en 'The Hell' als kroonjuwelen. De afdalingen bleken technischer dan gedacht, wat vooral Fredje serieus kon bekoren. Na 60 km besloten de meesten dat de beentjes genoeg onder spanning geweest waren, terwijl David en ik samen met Melanie de volledige ronde van 90 km wilden verkennen, om ook 'Heartbreak Hill' eens van dichtbij meegemaakt te hebben. Na enkele gevaarlijke stukken in het centrum van Zurich, en verkeerd gereden te hebben nabij 'Heartbreak Hill' kwamen we Filip tegen, die in het centrum logeerde en hetzelfde plan had opgevat. Hij leek scherp als altijd en volledig klaar om te vlammen tijdens zijn zesde Ironman. Toen we terugkeerden naar onze startplaats, vonden wij drieën onze auto niet meer, die op het parcours moest staan. Doemscenario's werden bedacht toen wij na drie keer het dorpje Grüningen te hebben uitgekamd onze auto nog niet vonden, terwijl wij op het parcours herkenningspunten opnieuw tegenkwamen. Uiteindelijk bleek dat wij telkens een klein stukje van het parcours niet deden, waar dus toevallig genoeg de auto geparkeerd stond. Finaal hadden we dus 120 km, met serieus wat hoogtemeters, terwijl we er slechts 90 voor ogen hadden. De anderen hadden zich intussentijd geïnstalleerd in de zetel, Koen zelfs met dekentje, om de koninginnerit in de Tour de France te volgen met een stukje confituurtaart gemaakt door An. De vrijdag zijn we, na grondig ons materiaal te kuisen en aan een laatste check-up te onderwerpen, ons gaan inschrijven. Dat het ganse Ironman gebeuren draait rond platte commercie bleek uit de magere naturaprijzen (een rugzakje) en de ganse markt met peperdure triatlonspulletjes. Na een korte zwem in de prachtige Zurichsee maakten we kennis met de eerste supporters waarna we deelnamen aan de pastaparty, die niet zo super veel voorstelde. Na enkele dagen prachtig weer gehad te hebben, werden we 's avonds wel bedeeld met een gigantische regenvlaag. Zaterdagochtend werd de toenemende spanning bij de meesten toch wel duidelijk merkbaar, vooral aan het toenemend gehalte methaangas in ons chaletje (ocharme de dames...). Na de laatste voorbereidingen getroffen te hebben, zakten we opnieuw naar Zurich af, dit maal om onze fiets in te checken. Iedereen moest, tesamen met zijn fiets op de foto. Later bleek dat dit de manier was om te achterhalen of je zondagavond buitenging met het juiste vehikel. Terug aangekomen in het huisje werden de laatste voorbereidingen getroffen, pannekoekjes gebakken en wansmakelijke papjes gemaakt, waarna de meesten rond 21-22u hun nest opzochten om toch een aanvaardbaar uurtjes nachtrust te hebben. Toch deed het heel veel pijn wanneer de wekker op de dag des waarheid afliep om 4u stipt, ook al vroeg die van David het heel beleefd. De meesten zaten dan ook met kleine oogjes aan het ontbijt, om de nodige dosissen pannekoeken, carbocake, boterhammen en babypapkes (Steven) te verorberen. Zonder treuzelen reden we daarna naar Zurich, waar we afgezet werden door de dames vooraleer ons nog eens volledig te laten gaan op de plaatselijke toiletten en onze banden op de juiste spanning te zetten. David diende nog zijn buiten- en binnenband te vervangen wegens een laattijdige zwelling. Vervolgens konden we inzwemmen, een gewoonte die ik meestal aan mij laat passeren, waarna het startschot werd gegeven onder de opkomende zon. Zoals gewoonlijk nam Fred de kopstart, die hij niet meer afstond. Het zwemmen vond hij lastiger dan anders wegens een lang stuk tegenstroming. Bart kwam zoals verwacht als tweede SMO'er uit het water op een hele mooie positie. Vervolgens kwamen Filip, Timothy, Steven, David en Koen uit het water. Zij konden de wasmachine niet vermijden, maar toch ongehavend aan het fietsnummer beginnen. Het fietsen begon met een lang stuk plat langs het meer, waar direct hoge snelheden gehaald werden. Eens in de heuvelzone werden echter de verschillen gemaakt. Ik had direct een goeie en soepele tred te pakken en kon al redelijk wat betere zwemmers remonteren. Op de langste helling van de dag ('The Beast') kon ik deze tred in beide ronden aanhouden waardoor ik serieus wat plaatsjes opschoof. Daar kwam ik tot bij Filip, die goed aan het doseren was. Toch was ik telkens blij dat ik steeds de rode koe tegenkwam bovenaan, wat wou zeggen dat die lange helling eropzat. Na deze helling en lange uitloper barstte in beide ronden de hel los: stortregen en spekgladde banen. Vermits ik geen maanden getraind had om onderuit te gaan in de gevaarlijke afdaling nam ik geen enkel risico. Ridder Koen deed dit ook, wat deels zijn iets mindere fietsproef verklaart. Op 'Heartbreak Hill' in beide ronden stond het publiek rijen dik, voor ons was het heel hard zoeken om onze supporters eruit te halen. Deze helling lag me iets minder, wegens te steil in het begin en moeilijk om in het ritme te komen. Op het eind van de tweede fietsronde zag ik tot mijn grote verbazing Bart in de strafbox staan. Ik vond dat er bij de arbiters grote willekeur was ivm wie ze controleerden en wie niet. Soms lieten ze groepen stayerende atleten passeren om dan een atleet te bestraffen die op 7 m reed. Bart kennende kan ik moeilijk geloven dat hij stayerde, wat het wel een beetje zuur maakt voor zijn afspraak van het jaar. Uiteindelijk kon Fred als eerste aan de marathon beginnen, gevolgd door Timothy, Bart, Filip, David, Steven en Koen. Koen nam zichzelf de tijd om gans leeg aan de marathon te beginnen, wat zijn wisseltijd van 11 minuten verklaart. In deze loopproef wisselden de weersomstandigheden continu: zonnig, regenachtig en koud en winderig wisselden elkaar voortdurend af. Na enkele kilometer kwam ik Fred tegen, die aan een hele constante en goeie marathon bezig was. Hij wierp met deze Ironman het label van enkel topzwemmer duidelijk van zich af en bewees veel inhoud te hebben op de lange afstand. Bij het kruisen zag ik ook dat Bart aan een opmars bezig was. Jammer genoeg kon hij die niet aanhouden door een pijnlijke heup. Toch hield hij vol om zijn eerste Ironman tot een goed eind te brengen. Met zijn potentieel moet hij in de toekomst heel scherpe tijden kunnen aantekenen. Filip bleek de eerste twee ronden erg last te hebben van zijn darmen. Jammer want hij was in bloedvorm en zonder deze problemen zat Hawaii er zeker in. Getuige zijn schitterende mentaliteit moedigde hij ons, als rookies, steeds aan bij het kruisen. Ikzelf had ook enkele hele moeilijke momenten in de marathon, maar beet door en kon op een deftige manier de marathon afsluiten. David had een heel goeie start, maar kende een slecht moment door buikproblemen ('T was blijkbaar geen gouden, zilveren en zeker geen platinum drop??). Gelukkig is deze 2ejaars! triatleet van geen kleintje vervaart en finishte hij vlotjes voor Koen, die een supermarathon liet optekenen na een stop en een gezellige babbel met Bram Vandekerckhove (mijn ex-klasgenoot en atleet van TBT) aan elk eetkraampje. Chapeau dat hij met zijn weinige trainingsarbeid een volledige triatlon op een frisse manier tot een goed eind kon brengen. Tenslotte had Steven enkele moeilijke momenten in de marathon, maar hij beet moedig door. Hij bewees met heel veel karakter te vechten voor wat hij waard is (zouden de Club spelers misschien beter ook eens doen?) en mag zich dus terecht een Ijzeren Meetjeslander noemen.

Hierbij nog n woordje van dank voor de supporters tijdens de wedstrijd: de 'De Vriezekes', 6 trouwe supporters, 'De Saeykes', met zijn vijvenenhalf, 'De Haeckskes', driekoppige trouwe clan, De vrienden en pa van Filip Lasoen, Broere, pa en Joeri 'De Puydt' en lawijt voor zes, zus en Hilde 'De Ridder' idem dito, en 'Iron Lady' Melanie. Allemaal nen dikke merci om ons te steunen en aan te moedigen!! Ook wil ik ook onze trainers en begeleiders Tim, Michael en Fred bedanken, en voor mij in het bijzonder vooral Dominic bedanken voor de piekfijn uitgekiemde trainingsschema's en het vertrouwen en de steun tijdens de zware trainingsweken!

Na een emotioneel slot van de dag kropen wij allezevenen moe maar voldaan onder de wol voor een welverdiende nachtrust! Met een hoop verhalen rijker werd de maandag een super leuke en ontspannen dag, met een bezoek aan het stadscentrum van Zurich na een gemiste slotceremonie en een gezellige en leuke barbecue met veel heldhaftige verhalen. De gelletjes, bars, rijstmelk en carboload werden ingeruild voor worsten, patatten en vooral veel bier. Want een man van Ijzer drinkt geen water of cola (zou kunnen roesten), maar goddelijk brouwsel van de heilige Omer of andere paters! Bedankt aan iedereen voor de superweek!

Timothy

Timothy Saey   09:58:12 || Swim 01:10:40 | Bike 05:12:41 | Run 03:31:14 
Frederik Dormaels   10:10:02 || Swim 00:53:37 | Bike 05:23:38 | Run 03:47:10 
Bart De Vrieze   10:26:43 || Swim 01:03:40 | Bike 05:22:49 | Run 03:54:25 
Filip Lasoen   10:31:40 || Swim 01:04:32 | Bike 05:36:14 | Run 03:46:00 
David Depuydt   11:14:31 || Swim 01:15:18 | Bike 05:48:06 | Run 04:05:48
Koen De Ridder   11:21:31 || Swim 01:19:02 | Bike 06:02:14 | Run 03:42:37
Steven Haeck   11:26:58 || Swim 01:11:29 | Bike 05:55:35 | Run 04:14:24