Terwijl onze Zürichgangers het beste van zichzelf gaven en in Aarschot de mooie Plastriatlon doorging, was er in Oudenaarde de eerste editie van een wedstrijd met de ronkende titel Triatlon van Vlaanderen. Het moet gezegd, de organisatie was dik in orde, ze hadden zelfs echt Flandrien weer voorzien. Het zwemmen gebeurde in de Donkvijver aan de rand van Oudenaarde, mooie locatie voor een triatlon. Het loopparcours was 2 ronden grotendeels langs de Schelde met start en aankomst op de Grote Markt van Oudenaarde, wederom schitterende locatie. Maar het is natuurlijk het fietsen dat deze wedstrijd bijzonder maakt...

Eén grote lus door de Vlaamse Ardennen rond Oudenaarde, neen niet op de bekende hellingen, want kasseien werden zoveel mogelijk vermeden. Het was wel constant op en af, draaien en keren op smalle wegen, sterven op steile hellingen, opperste concentratie in vervaarlijke, natte en soms ook modderige afdalingen. Nooit eerder maakte ik zulks helse fietsomstandigheden mee, episch. Dit is een wedstrijd die net als de Ronde van Vlaanderen zelf alles heeft om uit te groeien tot een klassieker. Behalve ikzelf stonden ook Kathleen Meire, Youri Groosman en Olivier Cardoen aan de start. Kathleen behaalde een schitterende 5e plaats bij de vrouwen, Olivier startte sterk, maar moest na een val tijdens het fietsen opgeven en Youri eindigde 219e. Ikzelf liep als 62e over de meet, na tijdsverlies door pech tijdens het fietsen en een matige run door een weerbarstige knie. Na de wedstrijd wachtte ik de prijsuitreiking niet af ... stom, want 's avonds bij het bekijken van de uitslag bleek tot mijn verbazing dat ik bij de 40+ derde was geworden.
Groeten,
Joel