Afdrukken
Hits: 2985

Wat een hoogdag had moeten worden is echter uitgedraaid op een echte pechdag.
Ik had mezelf vooropgesteld tussen 9u30 en 9u35 te eindigen op mijn derde volledige wedstrijd en wist dat deze tijd me dicht bij een ticket richting Hawaï zou brengen in mijn leeftijdscategorie (40-45).
Niet echt nerveus aan de start gekomen maar het is toch altijd iets speciaals: 2500 atleten die allen staan te wachten op hun moment.
Het zwemmen: de eerste 500 meters niet aan zwemmen toegekomen, meer watertrappelen dan vooruitkomen. Jammer maar geprobeerd me niet druk te maken gezien dit enkel energieverlies is. Na het ronden van de eerste boei dan plotseling veel ruimte gekregen en het goede ritme gevonden. Nog even opstopping bij het binnenkomen van het (veel te smalle ) kanaaltje om dan na 1u10 uit het water te komen. Langzamer dan gehoopt maar geen paniek.


Een rustige wissel gehad maar file tijdens de eerste honderden meters van het fietsen. Eens op de grote weg direct het goede ritme gevonden en mijn inhaalrace kon beginnen. Het parcours zat goed in mijn geheugen geprint en dat heeft een enorm voordeel. Na de eerste zware helling een groepje gevonden dat het ideale tempo ontwikkelde: op de vlakke stukken achteraan plaatsgenomen in de groep en zodra het omhoog ging kwam ik vanzelf op kop. Het zat dus goed.
De eerste ronde afgewerkt in minder dan 2u27 dus de tijd die ik verloren had tijdens het zwemmen was al goed gemaakt. Ronde 2 dan meer: ideaal kunnen verder bollen met dat groepje tot km130 toen mijn achterste tube er genoeg van had. Een korte droge knal en mijn fiets die hevig slingerde, luid gevloek en direct het besef dat Hawaï niet meer voor dit jaar zou zijn . Het wisselen van de tube ging vrij snel maar het goede ritme was weg (en zou ook niet meer terugkeren tijdens de resterende kilometers) en bovendien: dat groepje was weg.
Na 5u05 zat het fietsen erop dan maar heel rustig gewisseld. Geen zware benen direct na de wissel en onmiddellijk in het goede tempo : 4’35”- 4’40” /km. Doortocht na 15km in 1u10 maar dan begon de ellende: plotselinge buikkrampen en ontspannen lopen zat er niet meer in. Nog wat verder gestrompeld en bij het binnenkomen van het Iron Man dorp beslist naar het toilet te gaan. Veel tijd verloren maar ik kon echt niet anders. Terug vertrokken met de hoop dat de ellende wel voorbij zou zijn maar niets was minder waar. Amper 3 km was ik genoodzaakt een tweede sanitaire stop in te lassen en ik wist dat het moeilijk zou worden om deze wedstrijd verder te zetten (teveel vochtverlies!) maar op het juiste moment mijn vrouwtje tegenkomen en zij had imodium bij zich: mijn redding  .
Een half uurtje later deden deze tabletjes hun job en was de ellende eindelijk voorbij.
De laatste 7-8 km dan terug mijn tempo van in het begin kunnen lopen en nog enkele plaatsen kunnen goedmaken maar die mooie eindtijd…
Vreemd maar de aankomst was veruit de mooiste die ik ooit heb mogen meemaken: alleen tussen de tribunes kunnen binnenlopen en al de toejuichingen voor mij alleen.

Echt ontgoocheld was en ben ik nog steeds niet maar een heel jaar gehoopt op goeie benen voor die dag en dan deze benen hebben op de racedag…

Toch weer heel veel bijgeleerd en met veel plezier kunnen genieten op de award party toen het podium bijna geheel SMO kleurde.