img_9714 medium
SMO-atleet Michael Dewilde moest in IM Nice de strijd staken tijdens de afsluitende marathon. Hieronder kan je zijn terugblik op de eerste seizoenshelft lezen.

Na mijn DNF in Ironman Nice ben ik aan enkele mensen toch een woordje uitleg verschuldigd. Mijn eerste seizoenshelft niet zoals gehoopt. Na een goede trainingswinter met extra accent op lopen en zwemmen, 2 goede voorjaarsstages in het buitenland kon ik het seizoen starten met een goede basis. Degelijke prestatie op BK ploegen en ¼ Busschutten deden het beste verhopen voor de verdere wedstrijden. Ik was klaar om nog enkele specifieke trainingsblokken af te werken en de conditie op te bouwen naar een piekperiode richting IM Nice. Maar enkele mindere prestaties en materiaalpech verhinderden om mijn conditie te etaleren, het zijn nog altijd de resultaten die tellen.

Over de wedstrijd in Nice kan ik vrij kort zijn. Een loopstart op het grote keienstrand, ik dacht dat het vrij rustig ging gaan want in- en uitstappen was niet evident. Ik had me hier een beetje aan mispakt en de start zo een beetje gemist. Het zwemmen was matig, de eerste 1500m echt in het pak terecht gekomen en geen slag volledig kunnen afmaken. Op zoek naar een stukje ruimte tussen de 2800 atleten tijdens de eerste ronde van 2500m ging de volgende lus van 1500m al een stuk vlotter. Een kleine 5’ verliezen op de groep der favorieten is degelijk.

Mijn Isaac omgebouwd tot een echte klimfiets en met de super Lightweight wielen erin was mijn bolide klaar voor een stevig stukje klimwerk (met dank aan Peza Trading - importeur Isaac Carbon Bikes). Op de fiets direct een goed gevoel en constant de hartslag in de gaten houden om niet over mijn toeren te gaan. Want een taperweek, vol geladen met koolhydraten en adrenaline kan soms serieuze gevolgen nalaten. Na een 5-tal km kreeg ik een zwarte kaart aangesmeerd door het afsnijden van een rond punt. Echt heel dom, er was een rond punt waar er kegeltjes stonden op het rijvak waar de atleten moesten rijden. De 2 fietsers voor mij lagen op hun ligstuurtje en namen het laatste kegeltje aan de linker kant (de verkeerde dus), zodat ze op hun stuur konden blijven liggen. Ik volgde hen, maar achter mij reed een motor met een scheidsrechter. Direct 6’ aan mijn broek in de volgende strafbox. Mentaal snel de knop omgedraaid, niet discussiëren met de scheidsrechter en gewoon verder.

Aan de voet van de Col de L’Ecre (na 50 km, staat zo’n 20 km klimmen op het programma) dan maar een iets strakker tempo gereden, want mocht in Gourdon (halverwege de klim op een van de mooiste uitzichtpunten, ideaal om de spierkes de nodige rust en afkoeling te bieden halverwege?) 6’ uitblazen in het tentje. Reed toen rond de 17e plaats. Daar direct chrono ingedrukt, beetje gegeten en gedronken, wat rekoefeningen en losschudden, materiaal terug in orde steken. Ondertussen passeerden velen de penaltytent en maar wachten… Verschillende atleten kwamen me vergezellen voor drafting en discussiëren maar met de man in hun zebra-tenue. Dit heeft toch geen zin en kost enkel extra tijd.

Terug op pad voor zo’n 120 km fietsen. Ik zat vrij direct terug in het goede klimritme (waar ik wat schrik voor had) en dan aan het keerpunt aan Col de Vence (een 8 km- strook heen en terug, na 110 km wedstrijd) kruiste ik teamgenoot Frederik en zag dat hij goed bezig was. Je kon ook even kijken hoe de posities lagen en speculeren over hoe de wedstrijd een beetje verloopt. Ook enkele senario’s kunnen worden uitgedokterd. Ik fietste alleen en zag een achtervolgende groep van een 5-tal personen op een ruime achterstand. Gewoon tempo verder gereden en vanaf dan zit eigenlijk het zwaarste deel van het parcours erop. Rond kilometer 135 km kwam dat groepje (vnl. Fransen) bij mij aansluiten, ik moest echt vrij veel risico’s nemen in de afdaling om hen te blijven volgen… echt kamikazewerk! Autootje passeren in volle afdaling slingerend van links naar rechts. Je kan het bij het laatste stuk van 30 km richting wisselpark (meestal tegen wind) mentaal nog zwaar krijgen, wanneer je daar alleen valt.

Vooraf wou ik, kost wat kost een snelle marathon lopen. Ik kwam vrij fris van de fiets en hier kon ik me dan ook echt aan op trekken. Vlug de Cep-kousen aangetrokken en op pad langs de promenade des Angles voor 4 toerkes. De eerste marathonhelft ging perfect, hartslag onder controle en een goed gevoel (doorkomst rond 1u25’). img_9786 mediumNa 25 km ging het licht totaal uit! Mijn tempo, wat daar nog van over bleef, werd serieus terug geschroefd. Nog wat gestrompeld tot de persoonlijke bevoorrading waar mijn vrouwke stond en dan na een 27km de brui eraan gegeven, mentaal en fysiek leeg. Ze hebben me dan met de ambulance naar de verzorgingstent gebracht, blijkbaar stond ik toch niet zo stevig op mijn voeten en ook recht lopen ging moeizaam. Maar een baxter kreeg ik niet, dus t moet toch zo erg nog niet geweest zijn zeker? Ondertussen vernam ik dat  Frederik een schitterende 14e plaats in de wacht wist te slepen, echt heel knap bij zijn debuut en tevens afscheidswedstrijd.

En als dit , dan had ik dat,… Terug veel vragen, die onbeantwoord blijven. Mijn voedingsplan en vochtopname stonden de voorbije Ironmans perfect op punt. Een volledige triatlon wordt blijkbaar nooit routine.

Reeds 3 wedstrijden dit jaar kreeg ik het nummer 13 opgespeld. Zou dit de oorzaak zijn van mijn mindere resultaten? Na enig opzoekingwerk kwam ik tot de volgende bevindingen.

Misschien lijdt ik wel aan Triskaidekafobie, de angst voor het nummer 13 of is het een andere trifobie?. Het getal van transformatie of het begin van een nieuwe cyclus of een nieuwe ronde op de spiraal. Het is een boodschap om het oude los te laten en het nieuwe binnen te laten komen. Het getal 13 brengt de boodschap "wees niet bang van Magere Hein." Verandering hoeft niet beangstigend te zijn... het is enkel "slecht" als men zich ertegen verzet.

img_9949 mediumHet weekje vakantie in de Provence met de familie heeft me deugd gedaan, watertandend aan de voet van de Ventoux (zonder enige vorm van beweging of krachtexplosie). Met ons Jelke in het water ploeteren, beetje pootje baden in het riviertje, een terrasken met een lekker Belgisch bierke, een dagje luieren met een boekje tussen de krekels en de olfijbomen, 't was lang geleden.

Op naar de volgende wedstrijd, de halve in Eupen, het seizoen is nog maar halverwege en er worden nog heel wat spelletjes gespeeld. Let the game restart! Looking for the lucky game.