Afdrukken
Hits: 1690

Tom-Hellemans-Maastricht-fiets-MarioZes jaar geleden stapte ik in Almere in apocalyptische omstandigheden van de fiets, overtuigd om nooit nog een Ironman te doen.

Zondag startte ik in Maastricht. Het bloed kruipt,... Een paar jaar sterker, zowel fysiek als mentaal, ging ik toch de uitdaging aan. Alleen was ik vergeten hoeveel voorbereiding erin kruipt. Met 2 kleine kinderen en het bouwen, was ik meer dan tevreden dat mevrouw Hellemans kon leven met een plaats na mevrouw Specialized. Tis een zoetje.

Mijn voorbereiding was dus eentje van gericht en wel doordacht, maar vooral consequent trainen. Vanaf januari uren op de spinningfiets met de babyfoon in de hand, lopen tot dik na 23u. Dag in, dag uit, geen snipperdagen toegelaten. De laatste 8 weken moest alles wijken om top te zijn op 31 juli.

Bloednerveus stond ik dan aan de start. Het invoeren van de rolling start vond ik super. 3,8km packman spelen met de gevleugelde woorden van Fred: techniek, techniek en als je het beu bent, dan nog wat techniek!
De stroming zorgde voor een traag eerste deel, maar compenseerde dat zeker in het tweede deel. Zonder forceren kon ik na 55' het water verlaten. Keicontent. Daarbij struikelde ik en stootte hard mijn dikke teen tegen een betonnen trap.

Eens op de fiets voelde ik behoorlijk goeie benen. Ik ging sowieso geen trap te veel geven, want mijn doel was vooral niet kapot te gaan in de marathon. Ik had al snel een goeie groep beet en we reden gestaag naar voor. De regen viel tegen het einde van de eerste ronde met bakken uit de lucht. Het parcours bolde voor geen meter. Draaien en keren, steile klimmetjes, nergens comfortabel in de beugel. Helaas kan ik ook niet op de fiets pi**en en na 100km moest ik de groep laten rijden. Ik stopte op de top van een helling met de bedoeling om daarna naar de groep terug te keren. Foutje dus, want ik reed de komende 30km volledig solo en kwam de man met de hamer tegen. Tempo terugschroeven, eten, drinken, op een groepje wachten en dan verder op reserve tot de wissel.

In de wissel me rustig klaargemaakt, de resettoets ingeduwd en vol aan de bak voor de marathon. 4 ronden met telkens enkele pittige hellingen maakten het zeker uitdagend. Hier wilde ik vooral krijgen waar ik al die kilometers voor getraind had. Het tempo bleef zeer constant rond 4'35" à 4'40". Mijn teen begon toch wat te zwellen en pijn te doen, maar op het einde doet alles toch pijn. Ik bleef mannetjes oprapen, maar bleef ook op mijn hoede voor de klop van de hamer. Ik kreeg hem niet meer. De laatste 2 kilometer kon ik nog versnellen naar 4'/km om de laatste 3 man op te rollen. Tevreden met een marathon van 3u19'

Keigelukkig finishte ik als 51ste (enkele relays incluis) en als 7de in mijn categorie in 9u48'.
Dit was een race zoals ik ze graag heb. Vlot uit het water en dan gestaag opschuiven tot het einde. Het vuur is weer aangewakkerd.

Tom