Photobreton

Alpe d’Huez LD Triathlon, als er één wedstrijd de afgelopen jaren regelmatig op mijn kalender stond, was het deze wel. Met een 14e plaats in 2010, 8e in 2011, 10e en een hele hoop schaafwonden in 2012, 7e in 2013, een gebroken sleutelbeen in 2015 en een 2e stek in 2016, beleefde ik er al mooie,maar ook minder fraaie momenten. Maar deze mythische wedstrijd is en blijft een hevig gevecht met jezelf en het was dat wat mij ook dit jaar richting “ de berg” dreef. Deze wedstrijd lag bovendien midden in het verlof en bijgevolg ideaal tussen een hoogtestage in La Plagne en de Embrunman midden augustus. Kon ik hier tot vorig jaar nog vrij anoniem deelnemen, was dat dit jaar veel minder het geval. Na mijn 2e plaats in 2016 kreeg ik een plaatsje bij de favorieten en op de koop toe werd door Photobreton onderstaande reclameflyer in ieders deelnemerspakket gestopt. Neen, rustig rondfietsen in mijn SMO-pakje zou er deze keer niet inzitten. Ik voelde toen al dat het een andere wedstrijd dan de voorbije jaren zou worden.

Eindelijk wedstrijddag en de zon was van de partij! 16,5 graden zou de watertemperatuur bedragen. Ik weet intussen dat je daar in realiteit 4 graden mag aftrekken. De reacties van de eerste mannen in het water en de aarzelende stapjes van de volledige bende, bevestigden dit meteen. Warm gelopen, warme zalf aanbebracht, oordoppen in, haarband en 2 badmutsen op, desondanks kwam het temperatuurverschil ook bij mij weer hard aan. Ik nestelde mij aan de voor één keer rustige binnenkant, maar de meute was niet in toom te houden. Rechts zaten sommige deelnemers al 50m verder. Uiteindelijk werd het startschot gegeven en was ik eens goed weg zonder paniekaanval. Desondanks leek ik het goede watergevoel maar niet te vinden. Aan de 1e boei liep het voor mij dan mis. Van de één op andere moment werd ik bij mijn badmuts gegrepen en door een andere deelnemer op een “djoef” in het gezicht getrakteerd. Die pruttelde nog iets in het Frans. Mijn brilletje af en volledig de kluts kwijt, moest ik even op schoolslag overschakelen. Wat ik precies verkeerd gedaan zou hebben, is mij nog altijd een raadsel. Of heeft mijn collega zich van deelnemer vergist? Spijtig genoeg heb ik zijn nummer niet gezien, want zo’n gedrag hoort in mijn ogen niet thuis in het triatlon. Enfin, eens goed wakker geklopt, vond ik nadien raar maar waar beter mijn draai en kwam ik na een 32’ aan land. In de lijn van vorig jaar en op mijn niveau. Buurman Bertran Billard had de wisselzone dan al enkele minuten verlaten. Gas geven op de fiets was voor mij de boodschap!

Timo Alpe Huez Fietsen

De eerste 30km gaan in de triatlon van Alpe d’Huez in dalende lijn. Op de grote baan richting Grenoble trap ik mij zot op mijn 53X11. De snelheid gaat richting 50km/u, maar desondanks word ik nog voorbijgesneld. Finaal volgt de verlossende bocht naar links richting 1e col van de dag, de Alpe du Grand Serre (15km @6,7%). Ik voelde mij op training al prima op mijn Tarmac en ook tijdens de wedstrijd vind ik een goed klimritme. Ik schuif verder en verder op, maar de achterstand op de kop van de wedstrijd blijft rond de 6’ schommelen. Wat vervelender is, is dat ik achter mij een aantal keer hoor “C’est Van Houtem” met het bijbehorende geschakel. Zo komt het dat ik een treintje van een 7-tal man aanvoer waarbij vooral ex-profrenner Jean-Eudes Demaret (FDJ, Cofidis) als een schaduw voor mijn achterwiel kiest. Ik probeer mijn eigen ding te doen en vooral mijzelf niet voorbij te snellen. De wedstrijd gaat verder en verder en het valt mij op dat er heel wat verkeer tussen de wedstrijd zit en kruispunten vaak onbewaakt zijn. Neen, jammer dat ik het moet vermelden, maar ik heb de indruk dat de organisatie niet meer van hetzelfde niveau is als enkele jaren terug.

Timo Alpe Huez Lopen

Op de 2e puist van de dag, een stukje Col du Malissol, kan ik een eerste keer afscheid nemen van de wagonnetjes achter mij, maar op het dalende/vlakke stuk richting Col d’Ornon komt een deel terug. De Ornon zelf is niet zo lastig (14,6km @3,9%), maar de volle zon doet er zijn zegje. Eindelijk kan ik definitief wegrijden van mijn metgezellen. Als 6e kom ik boven, maar het is gokken naar mijn achterstand. De ene roept 5’15”, 100m verder krijg ik 7’50” te horen. De afdaling naar Bourg d’Oisans is geen pretje. Ik zit vast achter “een sleurhut” en een 3-tal wagens. Na mijn val in de Embrunman vorig jaar, merk ik dat ik meer schrik heb gekregen en ik neem geen onnodige risico’s. Een motor van de organisatie brengt uiteindelijk redding en doet de wagens stoppen. In Bourg d’Oisans zelf ken ik een moeilijk moment en grijp gretig naar het kleine colaatje dat ik in mijn achterzak gestopt heb (altijd mee in geval van nood  ). Ik vrees voor een enorme klop van de hamer op Alpe d’Huez (13,4km @8,4%), zie het even niet meer zitten, maar de extra boost aan suikers brengt redding. De eerste kilometer verloopt nog wat stroef, maar nadien vind ik beter en beter mijn ritme terug. In de slotkilometers raap ik nog Bertrand Billard en Ouilleres op zodat ik als 4e aan het lopen kan beginnen.
20km op en af, deels trail in de volle zon, op een hoogte van 1850m en na de beklimming van Alpe d’Huez, het komt altijd hard aan. Mijn benen voelen nog relatief oké aan en na een 100-tal meter haal ik Thomas Steger bij. Laatstgenoemde was ongetwijfeld de sterkste man in de wedstrijd maar dit toptalent verloor jammer genoeg zijn zadel tijdens de beklimming van Alpe d’Huez met alle gevolgen vandien. Al vrij snel werd mij duidelijk dat aan nieuwe leider Christian Kramer weinig te doen ging zijn, maar stilletjesaan kwam ik dichter en dichter op nr.2 Kevin Rundstadler. Net voor het ingaan van de slotronde kom ik op de 2e plaats te liggen. De laatste ronde van 7km is overleven. Ik moedig Tine Deckers (winnares bij de dames) nog wat aan en kom nog dichter bij Kramer, maar zijn voorsprong is te groot. Na 5u55’44” bereik ik opnieuw als 2e de aankomst. Mijn beste tijd ooit en met de beste fiets- en klimtijd op Alpe d’Huez een resultaat waar ik heel tevreden mee ben.

Timo Alpe Huez Top3

“Volgend jaar, 3e keer goede keer” wist de speaker mij te vertellen, maar eerlijk gezegd twijfel ik op dit moment hard aan een volgende deelname. De dag na onze wedstrijd zag ik opnieuw heel gevaarlijke toestanden in de kwartafstand door het toegelaten verkeer en wagens die uit onbewaakte zijstraten op het parcours kwamen.
Even bekomen nu en dan de laatste rechte lijn richting de Embrunman met de Col de l’Izoard.

Groeten,
Timo