Het moment bij uitstek om onze triatlonbasis te verstevigen voor zowel zwemmen, fietsen, lopen, maar ook #oneteam! Wie van de partij was, kan bevestigen welke positieve impact het Canarische eiland met zon, palmbomen, wind heeft op onze gemaakte trainingen, en dat alles in een ontspannen vakantiesfeer met toppers, grote jeugd, recreanten, maar ook naaste familieleden en kids. We nemen jullie graag even mee op sleeptouw naar onze zuiderse ervaringen, bedankt auteurs, bedankt sporters, bedankt familie. Op naar volgend jaar! #triatlonstage #lanzarote #oneteam


Wouter Detemmerman Lanza2018

Een tekstje over de stage in Lanzarote kan niet beginnen zonder jullie te bedanken voor de knappe organisatie. Zeggen dat we er van genoten hebben is een understatement! Het was beter, mooier, warmer, leuker, ... dan we hadden durven denken. We leerden nieuwe mensen kennen, anderen leerden we nog iets beter kennen. Bij aankomst was het al duidelijk #oneteam, hoewel het personeel het eten wou afruimen werd er hard geschermd om de laatkomers hun eten te vrijwaren. Ondanks onze vertraging konden we zo toch onze buikjes vullen. Op de eerste dag op weg naar de winkel al direct een zwaai langs hier, een groet langs daar, David lachte vrolijk “Lanzarote is van ons”. Heerlijk al die gelijkgestemde zielen.

Er werd stevig getraind, hard gezweet maar bovenal genoten! Van de omgeving, de compagnie, het fietsen, het lopen, het zwemmen, de uitstapjes, de kameraadschap. Lanzarote is een prachtige locatie om de conditie aan te scherpen. Je krijgt er gewoon zin om er stevig in te vliegen. De wegen lijken wel pas vernieuwd met een vers laagje asfalt, de wind zorgt op de juiste momenten voor wat verkoeling en het Barcelo zwembad heeft de allures van een olympisch wedstrijdbad. De energie zindert nog na. Hoewel ik in mijn leven nog nooit zoveel gesport heb in één week tijd, toch heb ik nog nooit zoveel zin gehad om er een lap op te geven. De stage is het perfecte startschot voor een nieuw triatlonseizoen. Als je me zou vragen wat er beter kan, dan kan ik maar 1 ding bedenken: het mocht gerust wat langer zijn. Met veel plezier tot volgend jaar en nog eens een dikke merci aan iedereen die er bij was.
(Wouter Detemmerman)


Els Dewit Lanza2018Een sportieve leek met een man die gebeten werd door de triatlon microbe... zo begon het SMO avontuur. Met zwemmen op maandagavond, woensdag- en zaterdagmorgen, fietsen op zondag en lopen op woensdagavond wordt een behoorlijke druk gelegd op de familie agenda... reken daarbij nog de wedstrijden in het weekend en je kan je voorstellen dat ik SMO soms een beetje vervloekte. Toen Wouter schoorvoetend thuis kwam met het voorstel naar Lanzarote te gaan voor een stage was ik niet meteen super enthousiast. Volgens hem was het geen probleem dat ik als partner met ons 2 dochters van 4 en 6 meeging, maar ken je dat gevoel van binnen komen in een groep waar iedereen elkaar kent? Inside Jokes waar je niks van snapt, de passie voor sport die ik niet deel omdat mijn talenten op dat vlak zwaar onderontwikkeld zijn... maar wat een misrekening! Sportiviteit troef op alle vlakken bij SMO... Er wordt voor je gezorgd, je bent deel van het team en onze kindjes schoven bij het eten gewoon overal aan. Altijd wel iemand die in was voor een spelletje UNO. Ik heb bewonderend gekeken naar de verbetenheid van de sporters, naar de drang om steeds weer grenzen te verleggen en het enthousiasme om elkaar voort te duwen. Als de laatste niet mee kan wordt hij niet achter gelaten maar geholpen. Tips worden uitgewisseld, benen worden onthaard en ruggen worden broederlijk en zusterlijk ingesmeerd met zonnecrème. Er is respect voor ieders doel. Recreanten die zich sportief willen amuseren, toppers die steeds willen presteren. Uniek om dit te zien. Je wordt beter omdat er geloofd wordt in ieders kunnen. Waardevol om ook onze kinderen mee te geven. Bedankt SMO voor deze onvergetelijke ervaring! Wij tellen al af naar volgend jaar! 

(Els Dewit)


David Depuydt Lanza2018Leeswaarschuwing: wat nu volgt is louter subjectief en enkel mijn mening. Zoveel mensen, zoveel verschillende ogen op de wereld...

Op 7 april trokken we met een grote groep SMO-Specialized triatleten naar het Canarische eiland Lanzarote. Het vliegtuig vertrok meer dan een uur te laat, en er was ook nog eens tegenwind ofzo, waardoor we veel te laat aankwamen op het armtierige vliegveldje van Arrecife. Tot overmaat van ramp wilde het hotelpersoneel ons zo goed als geen eten meer serveren, waardoor we het met een armoedig portietje frieten en een veel te lang gebakken stukje vlees moesten stellen.
Iedereen slechtgeluimd het bed in, maar geen nood want de volgende dag zou zon en vrolijkheid brengen. Niets was minder waar: veel te vroeg uit bed, een triestig dik wolkendek, Tessa met een zere rug en Bernadette die al twee keer gevallen was nog voor de rit goed en wel vertrokken was... Leuke stage zou dit worden!
En zo kan ik nog even doorgaan want wat we de volgende dagen meemaakten tart elke verbeelding. Veel te veel wind tijdens het fietsen, platte band voor de ene Wouter, derailleur af bij de andere Wouter. Te hoge snelheden voor sommigen in groep 1, te lage voor anderen in groep 2, regenweer tijdens het fietsen, valpartijen tijdens het lopen, te zout water tijdens het zwemmen, teveel wind en te koud als we het openluchtzwembad uitkwamen, het niet mogen dragen van bowlingschoenen waardoor ik de 200 die ik altijd gooi, bijlange niet heb gehaald en constant zatgevoerd en afgetroefd worden tijdens het poolen omdat iedereen perse eens wou winnen tegen de ex-wereldkampioen.
En geen cava bij het ontbijt, wat een jolijt! Pffff

Zo zou je het kunnen bekijken. Een andere mogelijkheid is de volgende:

Ondanks de vertraging op dag 1, stond er een vriendelijke Duitse taxichauffeur ons en onze koffers op te wachten aan de luchthaven. Toen we aan het hotel kwamen, stonden de al aangekomen ploeggenootjes ons op te wachten in de lobby en werden we met open armen ontvangen. Sommigen hadden de moeite gedaan om vlug nog wat borden op te scheppen zodat we avondeten hadden, waarvoor dank!
De eerste dagen was het geen schitterend weer, maar niemand klaagde daarover, en het is alleen maar crescendo gegaan.
Er is niemand gevallen tijdens het fietsen, de derailleur was in een half uur hersteld, en geef toe, 1 lekke band op 10 dagen fietsen met 30 mensen is echt niet veel hé.
Er is heel veel gestabiliseerd, gezwommen, gefietst en gelopen, en 's avonds was er steevast tijd voor aperitief, lekker eten en leuke activiteiten. Niemand moest belachelijke bowlingschoenen aantrekken, en er werd veel gelachen en gebabbeld tijdens paddelavonden, spelletjes pool en een bezoek aan de avondmarkt.

Zoals altijd waren de afwezigen er niet bij en de aanwezigen wel!
Aan iedereen die mee was: een dikke merci voor het gezelschap en de leuke momenten. Onbekenden werden bekenden, kennissen werden vrienden.

En zeker een extra dank u wel aan Bieke, Michael en SMO-Specialized om dit alles mogelijk te maken!!!
Er zijn 10 dagen met een gouden randje toegevoegd aan mijn levensboek...
Tot volgend jaar? Ik schrijf me alvast in bij deze.

(David Depuydt)


Wouter Danneels Lanza2018Nog eens bedankt voor de toporganisatie van de stage! Ik heb me super geamuseerd!!   (Wouter Danneels)